من بزغاله گوساله برايتان آرزوي كاميابي ميكنم

ديگر نه چشم ما به پيراهن عثمان است نه به پيراهن يوسفمان

 چشمان ما در سوگ يوسف هايمان كور گشته مرحمت فرموده پيراهن عثمان را پايين آوريد كه ديگر سويي براي چشمانمان نمانده.

در اين بحبوحه پيراهن عثمان كه هيچ پيراهن يوسف هم نيز ديگر چاره ساز نيست كه كار جنون ما ز تماشا گذشته است

باز شوق یوسف ام دامن گرفت

پیر ما را بوی پیراهن گرفت

ای دریغا نازک آرای تن اش

بوی خون می آید از پیراهن اش

ای برادرها خبر چون می برید

این سفر آن گرگ یوسف را درید

یوسف من،پس چه شد پیراهن ات

بر چه خاکی ریخت خون روشن ات

بر زمین ِ سرد خون ِ گرم تو

ریخت آن گرگ و نبود اش شرم تو

چه يوسف ها ، چه نداها و چه سهراب ها خونشان اين خاك را رنگين كرد و باز همان قصه هميشگي اتفاق افتاد و باز متصل گشت به منافقان اما هيچ گاه پيگردي براي يافتن آن منافق كوردل ، ترسو و زبان نافهم نشد كه نشد و به جاي آن دست هاي هميشه عقب مانده را پيش گرفتند و پيراهن عثمان را براي ما و پيراهن يوسف را براي خانواده داغدار بردند و جمعي را در شوق ديدار يوسفشان براي هميشه كور كردند و چشم دلشان را روشن كردند تا حقايق بر آنها روشن گردد كه بفهمند خون يوسفشان بر پاي درخت آزادي ريخته شده تا هم وطنانش از بند ديو سياه استبداد آزاد گردند.

نميدانم به اين سناريو نويسان چه بگويم كه هيچگاه خودشان متوجه زشتي و مسخرگي سناريو خود نشده اند ميخواهم به آنها بگويم قند تلخ تر از زهر شما ديگر شيريني ندارد و حناي سرخ رنگ از خون جوانان شما ديگر رنگي ندارد، پس بس است ديگر مارا بس است.

من بزغاله و گوساله نبايد به شما بگويم  كه :

«أولم یسیروا فی الارض فینظروا كیف كان عاقبه الذین من قبلهم…».

آیا اینان سیر در زمین نمی‌كنند تا بنگرند سرنوشت آنان(طغیانگران پیشین) چگونه شد…؟

 

و مکروا و مکرالله والله خیر الماکرین

و آنها حیله و نیرنگ کردند و خداوند نیز حیله و مکر (برعلیه آنان) کرد. همانا خداوند بهترین و بالاترین مکرکنندگان است …

 

من گوساله با اينكه بايد سر از زندان ها و زير لاستيك ماشين ها و باتومهاي شما سر بر آورم ،هميشه براي شما آرزوي كاميابي ميكنم تا راه حق را بر گزينيد نه آرزوي مرگ شما.

 

  تقديم به تمامي شهداي سبز مخصوصا شهيد علي حبيبي موسوي خامنه 

 

پاورقي:

پيراهن عثمان 

  چیزی را پیراهن عثمان کردن یعنی موردی را بهانه و دستاویز قرار دادن و  وسیله ی تحریک و تهییج مردم نمودن.

 پیراهن عثمان  داستانی تاریخی دارد و ریشه ی آن به حوادث سال سی و ششم هجری باز می گردد یعنی سال کشته شدن عثمان.

 در کتاب ترجمه ی تاریخ طبری آمده است که عثمان در روز مرگ پیوسته قرآن پیش رو داشت که شورشیان حمله آوردند. چون کسی نبود که شورشیان را براند و آنان نیز راه راه ورود به خانه را نداشتند، آتش آوردندو در و تاقک خانه را که از چوب بود سوزاندند. چون چوب ها بسوخت و تاقک فرو ریخت، راه ورود به خانه باز شد.

 عثمان در نماز بود. به سر و صدا اعتنایی نکرد و غلط نخواند و وانماند و پیش از آنکه بدو رسند، سوره را به سر برد و بار ِ دیگر نزد قرآن نشست.

 شورشیان به خانه اندر آمدند. غافقی که از شورشیان بودبا پاره آهنی که همراه داشت به او زد و قرآن را نیز با پا بزد. قرآن بگشت و خون بر آن روان گردید. «سودان بن حَمران» پیش آمد که  ضربتی دیگر بزند اما «نایله» دختر عثمان پیش آمد و دست خود جلوی شمشیر برد و آن را بگرفت که انگشتان دستش بیافتاد.

 چون «نُعمان بشیر» از مدینه به شام آمد، پیراهن و قرآن خون آلود عثمان و انگشتان نایله راکه در آن واقعه بریده شده بود، با خود به شام آورد.

 از آن پس معاویه پیوسته پیراهن خون آلود را بر منبر می نهاد و قصه ی کشته شدن عثمان را به حالتی

 درد مند باز می گفت . مردمان شام می شنیدند و می گریستند و دلسوزی ها می کردند تا حدی که جماعتی سوگند یاد کردند که تا کشندگان عثمان و یاران آنان را نکشند، نخسبند و سر نشویند.

  (کتاب کوچه ، احمد شاملو)